Uit respect voor vrijheid, geef ik mijn geliefden altijd alle vrijheid die mogelijk is. Daardoor breng ik mezelf vaak in een ongemakkelijke en pijnlijke situatie. Betekent dat dat ik niet van mezelf houd en mezelf daardoor altijd op de tweede plaats zet? Het zou wel eens veel gecompliceerder kunnen zijn dan je denkt. Ten eerste is het idee dat jij degene bent die je geliefde vrijheid geeft verkeerd.

Wie ben jij, dat jij je geliefde vrijheid kunt geven? Je kunt liefhebben en dat houdt automatisch vrijheid in. Het is niet iets dat je moet geven. En als het wel van je verwacht wordt ontstaan daar de problemen. Ten eerste doe je dus iets verkeerd. Je wilt eigenlijk helemaal geen vrijheid geven. Je zou eerder willen dat er zich helemaal geen situatie voordoet waarin je hem vrij moet laten. Maar, je hebt me keer op keer horen zeggen dat liefde vrij maakt en daarom dwing je jezelf geheel onbewust om hem vrijheid te geven, want anders is je liefde geen echte liefde. Nu zit je in een moeilijk parket, als je geen vrijheid geeft twijfel je aan je liefde, als je hem wel vrij laat... maar dat is onmogelijk voor je.

Het ego is erg jaloers, het stelt duizend en een vragen: "Ben jij soms niet goed genoeg en moet hij daarom vrijheid krijgen, vrij zijn om ook met anderen te zijn?" Dat doet pijn en dan komt het gevoel op dat je jezelf op tweede plaats zet. Door hem vrijheid te geven stel je een ander op de eerste plaats en jezelf op de tweede. Daar komt je ego tegen in opstand en verder helpt het trouwens niet, want je zult het op hem verhalen. Jij wilt die vrijheid ook krijgen, of je het nou nodig hebt of niet, daar gaat het niet om, maar je wilt niet met je laten sollen. Ten tweede, omdat je geliefde bij iemand anders was voel je je niet op je gemak met hem. Dat staat tussen jullie in. Hij heeft voor iemand anders gekozen en je daardoor beledigd. En jij hebt zo veel gedaan, je hebt hem zo royaal de vrijheid gelaten. Nu ben je gekwetst en zul je het hem op de een of andere manier terug betalen. Het komt allemaal doordat je mij verkeerd begrepen hebt. Ik heb nooit gezegd dat als je liefhebt je hem ook vrij moet laten. Nee, ik heb gezegd dat liefde vrijheid is.

Het is niet een kwestie van geven. Als je denkt dat je het moet geven, kun je er maar beter helemaal niet aan beginnen, doe dan maar net als iedereen. Waarom onnodig problemen scheppen, die zijn er al genoeg. Als jij zover bent dat vrijheid een deel is van je liefde, dat hij je geen toestemming hoeft te vragen¼ Trouwens, in jouw plaats zou ik me pijnlijk getroffen voelen wanneer mijn geliefde mij toestemming zou vragen. Dat zou betekenen dat hij mijn liefde niet vertrouwt. Mijn liefde is vrijheid. Ik houd van hem, maar dat betekent niet dat ik alle ramen en deuren afsluit zodat hij niet met een ander kan lachen, met een ander kan dansen, van iemand anders kan houden, wie zijn we dan wel?

Dat is de meest fundamentele vraag die iedereen zich moet stellen: Wie zijn wij? Wij zijn allemaal vreemden en waar halen we de lef vandaan dat we een ander de wet kunnen lezen en zeggen: "Ik laat je vrij", of: "Ik kan je niet vrijlaten", of: "Als je van mij houdt, mag je van niemand anders houden." Zulke stomme ideeën, maar ze hebben de mensheid vanaf het begin onderdrukt. En we zijn nog steeds primitief, we weten nog steeds niet wat liefde is. Als ik van iemand houd ben ik dankbaar dat ik wordt geaccepteerd, dat mijn liefde wordt aanvaard en niet afgewezen. Dat is genoeg. Maar zijn cipier worden? Hij houdt van mij en als dank bouw ik een gevangenis om hem heen? Ik houd van hem en daarom neemt hij mij gevangen? Wat een beloning! Als ik van iemand houd ben ik dankbaar en zijn vrijheid blijft intact. Ik ben het niet die iets toestaat, het is zijn geboorterecht en mijn liefde kan daar niets aan afdoen. Hoe kan liefde ooit iets afnemen en nog wel van een geliefde? Hij heeft dat bij zijn geboorte meegekregen, je kunt niet eens stellen: "Ik geef hem de vrijheid." Wie ben je dan wel, zomaar een vreemde. Je bent elkaar onderweg tegengekomen, toevallig, en hij was zo vriendelijk je liefde aan te nemen. Wees maar dankbaar, laat hem zijn eigen leven en leef zelf ook zoals jou dat goeddunkt. Laat je niet van je eigen manier van leven afbrengen. Dat is vrijheid. Dan zal liefde je helpen minder gespannen te zijn, minder angstig, minder gekweld en met meer vreugde. Maar overal om ons heen zien we het tegenovergestelde gebeuren.

Liefde schept zoveel ellende, zoveel pijn dat sommigen ten einde raad besluiten dat het maar beter is niet van iemand te houden. Zij doen hun hart op slot, want anders gaan ze de hel in en niets anders. Maar door liefde buiten te sluiten, sluit je ook de werkelijkheid en het leven buiten en dat wil ik perse niet! In plaats daarvan zeg ik: Gooi die hele manier van liefhebben om. Je hebt van de liefde iets lelijks gemaakt, stop daarmee! Laat de liefde een steun zijn voor je spirituele groei, laat liefde nectar zijn voor je hart, zodat het de moed krijgt zich te openen. En niet slechts voor één persoon, maar voor het hele bestaan.

Hallo lieve mede-knuzzers....ik vind het leuk een beetje te knutselen aan mijn homepage....dus lekker af en toe even kijken...

Groetjes Chaf

(voorheen seasensuals)